Bibliotheek Wichelen

Houtekiet van Gerard Walschap.
Het boek verscheen in 1939. De kritieken waren doorgaans lovend. Toch werd er ook voorbehoud gemaakt. Zo schreef Gerard Knuvelder op 17 februari 1940 in De Maasbode.

“Houtekiet is geen boek, dat in ieders handen thuis hoort. Men kan zelfs zeggen, dat het maar in weinig handen thuishoort. En dan niet op de eerste plaats omdat Houtekiet een wel bijzonder ruig heer is; Tarzan is ’n lieve jongen, bij hem vergeleken, en menige maagd zou liever het monster van Frankenstein ontmoeten dan deze “pater” van een wel zeer enorme familia. (...) Men zou Walschap onrecht doen hem een schrijver van ordinaire vrouwengeschiedenissen te noemen. Hij is anders, en hij is meer. Hij is een gekwelde door het probleem des levens en dat der eeuwigheid. Men moet de lectuur zijner boeken aan de meesten ontraden, maar Walschap is een knap en belangrijk schrijver.”

Zestig jaar na verschijning nemen wij Walschaps meesterwerk ter hand. Wie wil meelezen kan een exemplaar van het boek afhalen in de bibliotheek.

'Als ik zelf de bewoordingen zou mogen kiezen voor mijn grafsteen, dan zou ik graag hebben dat ze er dit voor me in kerfden:

Haruki Murakami
Auteur (en hardloper)
1949-20**
Hij is in elk geval blijven rennen tot de finish

Momenteel is dat mijn wens.'

Aldus Murakami in Waarover ik praat als ik over hardlopen praat. Wereldwijd is hij vandaag wellicht de populairste Japanse auteur, tot spijt van wie het benijdt. Omdat hij een nieuwe wind laat waaien door de Japanse letteren wordt hij in zijn traditionele thuisland nog niet door iedereen op handen gedragen (en dat is een eufemisme). Maar de Japanse jongeren lusten hem wel en de schare aanhangers groeit. In het Engelse taalgebied gaat Murakami erin als sushi. Ook in het Nederlands zijn ondertussen de meeste van zijn boeken te verkrijgen. Onze bibliotheek heeft een aardige collectie ter beschikking

De Leeskring van onze bib waagde zich enige tijd geleden ook aan een 'Murakami'. De opwindvogelkronieken, zo bleek bij de bespreking achteraf, was voor velen een bijzondere leeservaring geweest. Murakami schreef het boek als vervolgverhaal voor een tijdschift. Dat is ook aan het boek te merken. De auteur schreef aflevering per aflevering, en kon dus geen wijzigingen meer aanbrengen aan wat al verschenen was. Het verhaal kon zich enkel ontwikkelen uit wat voorafging. Alle nieuwe verhaallijnen, en dat waren er veel, moesten uiteindelijk passen in het geheel. Wat bij een mindere auteur een soap zou zijn geworden werd bij Murakami een existentiele roman.

Jacques Westerhoven, de vertaler van het boek, schrijft in een nawoord: 'Wie de opwindvogelkronieken van begin tot eind heeft doorgewerkt mag zich misschien op het hoofd krabben en zich afvragen waar het nu precies over ging, maar hij zal het erover eens zijn dat dit boek een bijzonder serieuze poging is om iets zinnigs te zeggen over de problematiek van het menselijk bestaan. En omdat dit een problematiek is die even vormloos is als chaotisch, ligt het eigenlijk voor de hand dat een boek als dit net zo wanordelijk lijkt als het leven zelf.'